YAZIYI TAMAMLAYAMADIM ANCAK TERCİH DÖNEMİNE YETİŞTİRMEK İÇİN BU HALİYLE KOYUYORUM. EKSİKLER TAMAMLANACAK. BİR DE ELEKTRONİK VE HABERLEŞME MÜHENDİSLİĞİ YAZISI EKLENECEK. SORULARINIZ İÇİN YORUM YAPABİLİRSİNİZ.

Bugüne kadar iyte.net te olsun, burada günlüğümde olsun, tercih etmek veya bilgi almak isteyenlerden gelen epostalara cevap olsun, sosyal ağlar olsun, İYTE hakkında çok şey söyledim,yazdım. Bunları yeni bilgilerle ve deneyimlerle harmanlayıp, derli toplu bir şekilde not etmek istiyorum.

İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü,1992 yılında lisansüstü eğitim amacı ile kurulmuş, İzmir’in 3. devlet üniversitesidir. Türkiye’deki iki enstitüden biridir (diğeri için bakınız Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü). 1998 yılından beri lisans eğitimi vermekte olup, yerleşkesiGülbahçe, Urla’da, biraz dağın başında, biraz deniz kıyısında, biraz Çeşme’ye yakın biraz İzmir’e uzak bir yerdedir.

Öncelikle enstitü nedir konusuna değineyim. Zira, her İYTE’linin hayatının herhangi bir alanında karşılaşma ihtimali olan ”İYTE, Ege’ye mi bağlı yoksa Dokuz Eylül’e mi” ya da”Sizin üniversite özel mi” ya da ”2 yıllık mıydı ya senin bölüm” gibi sorulara açıklık getirmek gerek.

Enstitü modeli yurtdışından örnek alınmış ve özel bir yasa ile Türkiye’de iki yerde uygulamaya konmuş bir model. Bu modelin dünyada en bilinir örneği Massachusetts Institute of Technology, kısaca MIT. Zaten İYTE’nin de İngilizce ismi İzmir Institute of Technology. Türkiye’de de enstitüler yasal olarak üretim iznine sahipler. Üretim derken, teknoloji üretmek, Ar-Ge ve laboratuvar çalışmalarına önem verip, araştırma yapılmasını sağlamak. Kuruluş amacı ve avantajı bu.

— İYTE LOGO —

İYTE için İzmir’in teknik üniversitesi demek doğru olur. Çünkü sadece sayısal bölümler -tıp fakültesi hariç- bulunmakta. Aslında bu yüzden ismi İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü değil de İzmir Teknik Üniversitesi olsa bugün çok daha iyi yerlerde olabilirdi, hem taban puanları açısından hem de prestiji açısından. Şimdi sırf isimden dolayı insanlara iki paragraf önceki soruları açıklamaktan yoruluyor sevgili İYTE’liler. O soruları sabırla, sükunetle bir kez daha cevaplayalım:

İYTE, İzmir’in üçüncü devlet üniversitesidir, Ege Üniversitesi veya Dokuz Eylül Üniversitesi’ne bağlı değildir. İYTE’de dört(4) yıllık lisans bölümleri bulunmaktadır, iki(2) yıllık önlisans bölümleri bulunmamaktadır.

YERLEŞKE

— KAMPÜS FOTOĞRAFI —

Yerleşkesi Urla’nın Gülbahçe Köyü’nde dağın eteğinde, denizin yamacında bulunuyor. 30 000 dönümlük yerleşke arazisi Gülbahçe Köyü’nü kapsarken, Çeşme’ye doğru Barbaros Köyü’ne kadar devam ediyor.

— GOOGLE HARİTA —

Yerleşkenin çok büyük olmasından ve üniversitenin yeni kurulmuş olmasından dolayı az bina bulunuyor ve binalar arası büyük -biraz da çorak- boşluklar görünüyor. Bu boşluklar, dışarıdan bakıldığında üniversite havasından uzaklaştırıyor yerleşkeyi.  Sürekli yapılan inşaat çalışmaları ile bu boşluklar doldurulmaya devam ediliyor. İYTE’de geçirdiğim 5 sene içerisinde yapılan binaların her biri bir “butik üniversite” (İstanbul’da tek binaya sıkışmış özel üniversiteler için uydurduğum laf) olabilecek büyüklükte. “Üniversite dediğinde çim olur yayılırsın arkadaş” diyerek gelen/gelmeyi düşününler için burası bir üniversite değil. Çevre düzenlemeleri yavaş yavaş yapılsa da, binaların yapımından sonra ancak daha anlamlı olacaktır diye düşünüyorum. Yerleşke o açıdan zayıf.

— YERLEŞKE FOTOĞRAF —

Öte yandan trafik gürültüsü olmayan, sessiz sakin, İYTE rüzgarları sebebiyle çoğu zaman serin,  çalışma yapmak için uygun bir yerleşke.

Yerleşke ve civarında sosyal hayat zayıf not alıyor istisnasız herkesten. Civarda iki üç kafe bulunmakta ki bunlardan Calipso Cafe baskın durumda. Çünkü en kaliteli kafe orası. Bahçesi olsun, içerisi olsun, haftada bir iki canlı müzik olsun, yemeklerin kalitesi olsun diğerlerinden çok daha iyi durumda. Aslında bu tekel durumu öğrenci açısından pek iyi değil. Çünkü bu biraz fiyatlara da yansıyor. Yani köyde de olsanız Alsancak fiyatlarını ödüyorsunuz.

BARINMA

Barınma için ilk seçenek yerleşke içindeki Urla KYK Yurdu.

Urla KYK Yurdu

Kapasitesi küçük olduğundan (688) her sene kayıt yaptıran 500 kişi için yeterli değil. Bu yüzden girmek için şanslı olmak gerek. Türkiye’de birçok yurt gördüm ve rahatlıkla diyebilirim ki Urla KYK yurdu gibisi yok. 2010 yılı itibariyle 114 TL ücretinin yaklaşık 80 TL’si yemek fişi olarak geri veriliyor. İki katlı 8 odalı blokların iki kişilik odalarında çalışma masası, banyo, tuvalet ve mutfak tezgahı bulunuyor. Odalarda buzdolabı olduğunu da eklemek gerek. Sosyal tesislerinde, kırtasiye, çamaşırhane, bilardo salonu, internet kafe, erkek berberi, bayan kuaförü bulunmakta. Yurda girişler bu sene parmak izi sistemiyle oldu. Gerekmese de çok güvenlikli çok

Deniz manzaralı odamı, A19/6′yı, özledim bak şimdiden

Daha fazla bilgi için http://kykurla.iyte.org adresine bakılabilir.

İkinci seçenek Gülbahçe’de kalmak. Apartlarda kalan, eve çıkan arkadaşlar vardı. Yazlıklarda kalan arkadaşlar da vardı. Kiraların 300-500 TL aralığında olduğunu duymuştum. Okula yürüyerek gelinebiliyor, ya da dolmuş kullanılabiliyor. Yol masrafı ve zaman kaybı yok denebilir. Ama köyde yapılabilecek çok bir seçenek olmadığı için çok iyi bir seçenek değil gibi.

Üçüncü seçenek Urla’da kalmak. Urla’da kalmak mantıklı bence. 15 dk.da bir dolmuş var. 10dk. falan sürüyor yolculuk. Yol ücreti de 1 lira. Çok farkı yok aslında köyden. Kiralar biraz fazla olabilir onu bilemiyorum. Ama sonuçta İzmir’e ulaşmak daha kolay, market var, pazar var, berber var, terzi var… Yaşam alanı sonuçta, her türlü işini rahat görebilirsin. Göremedin mi atla git İzmir’e. Yurt olmasam benim tercihim Urla’dan yana olurdu.

Dördüncü seçenek Üçkuyular’da kalmak. Burası yaşam kalitesi olarak en iyi ancak ulaşım süresi ve masrafları artıyor. Kalma masrafı da diğer seçeneklere nispeten daha pahalı. Ama sonuçta İzmir’de kalınmış oluyor bu durumda ve her şey elinin altında. Para sıkıntın yoksa, yolu dert etmezsen Üçkuyular’dan çık, alışverişini Balçova Kipa’dan yap, sinemana git, tiyatrona git, Alsancak’a geç Kıbrıs Şehitleri’ne ak… Seçenek çok.

Benim bildiğim yakınlarda özel yurt yok ancak ilanları dolaşmaktaydı bir ara. Bilgi ve reklamlar için iyte.net e bakınız.

ULAŞIM

İYTE, İzmir il sınırları içinde olmasına karşın, Manisa Celal Bayar Üniversitesi İYTE’ye göre İzmir’e daha yakın. Otoyol olması sebebiyle özel araçla çabuk varmak mümkün ancak toplu ulaşım için Üçkuyular’a ulaşmak gerekiyor. Buradan ESHOT hattı olarak 736 numaralı İYTE-F.ALTAY otobüsü ve semt garajından İYTE dolmuşları çalışmakta. Urla’dan ulaşım içinse 737 numaralı otobüs hattı ve Çeşmealtı-Urla-İYTE dolmuşları var.

— ESHOT SAATLERİ ve DOLMUŞ SAATLERİ—

Arabayla Karşıyaka’dan İYTE’ye otoyol kullanarak varmak yaklaşık 1 saat sürüyor. Ancak toplu taşıma ile varmak 2 buçuk saati bulabiliyor. Ben de Karşıyaka’da oturduğum için örnek olarak bunu veriyorum tabi. Hatta biraz daha örnekleyici olalım. Karşıyaka’dan İYTE’ye gitmek için seçenekler mümkün.

En az tercih ettiğim seçenek:

1) Karşıyaka İskeleden 300 veya 600 numaralı otobüse binip Üçkuyular’daki askeriyenin önünde inip bir(60 dk) 150-200 metre kadar yürüyüp semt garajına ulaşmak yaklaşık 70 dk. ve öğrenci kentkartı ile 85 kuruş. Buradan da İYTE dolmuşu ile yerleşkeye varmak (45-50 dk), beklemeler hariç ortalama 120 dk. sürüyor ve 3,85 liraya mal oluyor.

Genelde tercih ettiğim seçenek:

2) Karşıyaka İskeleden vapurla/otobüsle (121 veya 361) Alsancak’a/Pasaport’a ya da Konak’a geçip oradan 8/169/269/554 gibi Narlıdere-Güzelbahçe-Balçova yani aslında Üçkuyular istikametine gidecek bir otobüse binip semt garajına ulaşmak ve İYTE dolmuşu ile yerleşkeye varmak (45-50 dk), beklemeler hariç ortalama 120 dk. sürüyor ve 3,85 liraya mal oluyor.

İzmir’de otobüsten çok vapur/feribot ya da metro kullanmayı tercih ediyorum mümkün olduğunca. Çünkü metro 5-10 dk. da bir var, vapurun saatleri belli. Otobüsler ise yarım saat bile beklenebiliyor. O yüzden vapur ile karşıya geçmek daha mantıklı ve hatta daha keyifli.

Feribot saatini denk getirebilirsem tercih ettiğim, 30 dk.lık feribot kısmı ile en keyifli yolculuğun olduğu seçenek:

3) Karşıyaka’dan Bostanlı iskeleye otobüsle gidip(10-15 dk.) (ya da bazen yürüyerek bile olabilir), saatte bir olan feribotla Üçkuyulara geçip(30 dk), indiğin yerden seni bekleyen en öndeki belediye otobüsüne binip(5 dk) ilk durakta inerek semt garajına ulaşmak ve oradan İYTE dolmuşu ile yerleşkeye varmak (45-50 dk), beklemeler hariç ortalama 100 dk. sürüyor. Yolculuğun bedeli ise öğrenci için 85 kuruş otobüs+feribot+otobüs ücreti (İzmir’de 90 dk içinde ücretsiz 3 aktarma yapabiliyorsunuz) ve 3 lira dolmuş ücreti toplam 3,85 lira. Bence saatlerini ayarlamak kolay ve bekleme ihtimali en az olan seçenek bu.

Herhalükarda İzmir’den İYTE’ye gitmek 3,85 lira ve Üçkuyular’da oturmuyorsan eğer en az 90 dk(bir buçuk saat). Özel aracın varsa tabi bunu 40-50 dk.ya kadar düşürebilirsin .

Bir diğer seçenek de okul servisleri. Servisler ile daha çabuk varılabiliyor (Karşıyaka-İYTE 1 saat 15 dk.) ancak hiç servis kullanmadım ama kullananların da çok memnun olmadığı biliniyor (ücret/kalite açısından). Servis otobüsler çok eski onu dışarıdan da görebiliyoruz, 5 gün gitsen de gitmesen de aynı ücreti ödüyorsun gibi sorunlardan bahsediliyor her sene. iyte.net te bunun hakkında çok başlık vardır.

İYTE PROJELERİ

10 sene sonra da gerçekleşse, bilgisi bile heyecanlandıran projeleri var İYTE’nin. Aslında yeni doğan bir çocuğun büyümesini görmek gibi. İYTE’nin çocukluğunda denk geldi bizim zamanımız ancak İYTE çabuk büyüyüp adam olacak. Çabuk derken 6-7 seneyi bulacak yine

İYTE Arena projesi en yakın tarihli proje.

— İYTE ARENA ÇİZİM —

Teknokent projesi ise tam bir ütopya gibi görünmekteydi son zamana kadar.

— TEKNOKENT SOPHIA —

Marina projesi de beni heyecanlandıran diğer bir proje.

— MARİNA FOTO —

Uzun uzun konuştuk, bir sürü şey anlattık şimdi de İYTE’yi tercih etmek isteyen gençlere artıları eksileri sıralayalım. “Özet geç lan bip!” diyenlere…

— ARTILARI / EKSİLERİ MADDELERİ EKLENECEK —

İYTE’nin en iyi bölümleri Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği, Kimya Mühendisliği, Mimarlık, Moleküler Biyoloji ve Genetik. Bu bölümler gözü kapalı tercih listesine yazılabilir. Diğer bölümler için bölümden hocalarla, araştırma görevlileri ile ve hatta öğrenciler ile iletişim kurulabilir, yani kurun.

İYTE Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği benim ilk tercihimdi ve genel olarak tercihimden çok memnun 5 sene geçirdim. Özellikle hazırlık senesi lezizdi, 4 senelik eğitimimden de memnun olarak mezun oldum. İYTE EHM ve mezuniyete uzanan yoldaki maceralarımı da yazmaktayım bir yandan.

İYTE Basın ve Halkla İlişkiler bölümünün hazırladığı video da İYTE’yi tanıtmak adına çok başarılı bir çalışma olmuş.  Televizyonda program kapanırken “VTR girerek kapatıyoruz” diyorlar ya onun gibi şey ettik biraz Videolarla yazımızın sonuna geldik. Yayında ve yapımda emeği geçen arkadaşlarım adına esen kalın efenim

— İYTE VİDEO TÜRKÇE —

http://basinvehalklailiskiler.iyte.edu.tr/iytetanitimfilmi

— İYTE VİDEO İNGİLİZCE —

— İYTE TANITIM KİTAPÇIKLARI—

TÜRKÇE

ftp://ftp.iyte.edu.tr/tanitim/halklailiskiler2010/iytektlgTR.pdf

İNGİLİZCE

ftp://ftp.iyte.edu.tr/tanitim/halklailiskiler2010/iytektlgING.pdf

Hazırlıkla beraber İYTE’de toplamda 4 seneyi bitirip 5. senemi yarıladım, kampüsteki yurt hayatımın da 4. senesini. Bunca senedir o kadar iş peşinde maymun iştahlığımla koşturup durdum ama bu kadar yorulduğum, yıprandığım bir dönem daha olmadı! Hiç bu kadar aralıksız çalıştığımı da hatırlamıyorum

Dönem özeti olarak neler aklımızda kalmış bir bakalım.

Bir dönem boyunca, yazın yaptığım Erasmus Stajı‘nda öğrendiklerimin bir devam filmi niteliğindeki tezimi Mümtaz‘la birlikte başarıyla gerçekleştirdik. Tezimizin başlığı “Wiimote Controlled Synthesizer” idi. Proje sayesinde birçok şey hakkında gerçekten çok şey öğrendik ve özellikle MATLAB konusunda kendimizi iyice geliştirme şansı yakaladık. Aynı zamanda Pure Data-Wiimote bağlantısını kurup MATLAB sonuçlarını gerçek zamanlı programlama ortamında sentezciyi sunabilmek güzel bir duyguydu. Bu konu ile ilgili projeler sayfasına uzun bir yazı yazmayı planlıyorum. Şimdilik geçelim.

Görüntü İşleme Dersinde C konusundaki bilgilerimizi tazeledik. Güzel güzel şeyler öğrendik. Aslında çok zevkli konulardı, yaptığın çalışmaların ürününü görüp yaptıklarını değerlendirebilmekten kaynaklanıyor belki de.

Dijital İletişim Sistemlerine Analog Sistemleri öğrenerek başladım kendi adıma şanssızlık diyelim Labları ve özellikle lab projesi olarak JPEG algoritmasını öğrenip MATLAB’da uygulamak dersin en zevkli kısımlarıydı sanırım.

Robotik dersinde ise sürekli bir lineer cebir işlemi yaptık. Sürekli bir matematiksel işlemle geçti dersler. En son bir ütü robotu tasarladık güzel güzel…

RF dersinde bir iletim yolları falan güzeldi aslında da bir Smith Chart vardı ki off unutulmaz

Bir de ek olarak bilgisayar müh. bölümünden Yapay Zeka dersi aldım. Arama algoritmalarını falan gördük çoğunlukla. İyi gibiydi de hocanın değerlendirme sistemini hiç tasvip etmedim. Herhangi bir sınavdan bir soru ile transkripten iki harf oynaması ne kadar mantıklıydı ki?! Neyse bu konu kalsın.

Sürekli bir ders, sürekli bir proje, sürekli bir ödev, sürekli bir sınav derken bir baktım dönem bitmiş ve sürekli bir sunum başlamış! Dün, bugün toplamda 3 sunum ve bu sunumların raporları için uykusuz geceler geçirdim. Ama noldu işte? Oldu da bitti maşallah

Derslerden, projelerden sınavlardan arta kalan vakitte özgeçmişimi düzenleyip kariyer sitelerinde yer almaya iş ilanlarını takip etmeye başladım. Ericsson’un Crea Academy’sine başvurdum, İstanbul’a mülakata gittim, son kalan 30 kişi arasına giremedim şanssızlık oldu Avea’nın Kırmızı Kuşak’ına başvurdum, Ericsson’dan bir hafta sonra İstanbul’a bir kez daha mülakata gittim, hala geri döndükleri yok sanırım buradan da cevap yok. Önümüzdeki maçlara bakacağız Ya da ben biraz şu bizim iş görüşmesi rehberini biraz daha inceleyeyim

Ha bir de özelders.com.tr var. Ders vermek isteyen ve sürekli üyelerimizi kontrol etmek ve sitenin genel gidişatını kontrol edip iyileştirmeye çalışıyoruz.  Reklamlar bitti

GMC 2009 var bir de bu arada ha neyse ya off çok şey düşünmek istemiyorum tamam artık tatildeyim…

O değil de ne çok sıkıldım ne çok yoruldum yahu. Neyse ki bitti de kurtulduk.

Evet çok şikayet ettim yeter bu kadar. Hadi artık dinlenmeye başlayayım, uyku vakti!