Hayatımdaki milyonuncu “gömülü sistemler(embedded systems design)” ve türevi dersini Fatih Uğurdağ‘dan alıyorum. Ders üç bölümden oluşuyor. İlk bölümü FPGA idi, ikincisi PIC, üçüncüsü ise ARM yani aslında Android. Her bölüm için bir proje teslim ediyoruz. İlk bölümü geçtik, ikinci bölüm için an itibariyle çalışıyoruz, üçüncüsü için heyecanlanıyoruz!

İlk bölüm için projem Digilent Basys FPGA deney setini kullanarak basit bir müzik aleti yapmaktı. Proje aslında fpga4fun.com’daki “Music Box” projesini bir nevi bizim deney setine uygulamaktı.

Cihazın üzerindeki 4 düğme ve 1 anahtarı kullanarak 7 nota ile “Daha Dün Annemizin”(CC GG AA G FF EE DD C – DoDo SolSol LaLa Sol FaFa MiMi ReRe Do!) çalarak projeyi teslim ettim Tabi ki geliştirmelere açık bir proje, isterseniz

Kullanılan malzemeler: 1 adet Basys™2 Spartan-3E-100 FPGA Board , 1 adet mini hoparlör, 1 k direnç.

Xilinx ISE 13 kullanarak yazdığımız programda notaların frekans değerlerini, cihazın “clock” frekansına göre hesaplayıp, düğmelere bu frekans değerlerini atayarak

Port, düğme ve anahtar atamalarının olduğu .ucf dosyası, Verilog kodunun olduğu .v ve İngilizce açıklamaların olduğu ReadMe dosyasını aşağıdaki bağlantıdan indirebilirsiniz.

İndir:  Simple Music Box with Verilog on Digilent Basys2 FPGA Experiment Set

Bu sefer olay ürün değil de hizmet olunca durum farklı, başımdan geçen olayı yazıyorum aynen. Markaya saldırı falan yok, yaşanmış bir olay. Hizmetinizi düzgün yapsanız size niye saldırayım ben manyak mıyım? Altı üstü bir kargo taşıyorsunuz, onu bari dediğiniz zamanda taşıyın!

Olayın özeti şu: “Kendime kargo göndermiş oluyorum en az 5 günde ulaşacak ve üstüne 11 lira 4 kuruş ödediğim bir kargo!”

O yüzden yok efendim markamıza zarar veriyor yazıyı kaldırınla gelmeyin efenim bana. Eposta da attım, bakalım ne zaman dönecekler. Hız testi başlasın!

Merhaba.

16.09.2011 tarihinde, saat 14:00:38′de İstanbul Mecidiyeköy şubenizden Denizli Horozlu şubesine kargo göndermeye çalışma gafletinde bulundum. Alıcı şubeden eğer 17.09.2011 tarihinde gün içinde alabilecekse göndermeyi kabul ettiğimi beyan ettim ve hem Mecidiyeköy hem de karşı şube tarafından 17.09.2011 tarihinde öğleden sonra “normal şartlar altında” ulaşacağı bilgisi onaylanınca, gün içerisinde alıcıya “ulaşmak zorunda olan” R1 867335 fatura numaralı kargoyu gönderdim.

17.09.2011 tarihinde gün içerisinde sitenizden takip ettiğim üzere dün yola çıkan aracınız hakkında sadece şu bilgi paylaşılmış durumda:

17.09.2011

09:35:49

AFYON AKTARMADAN ÇIKAN KARGO DENİZLİ AKTARMAYA ULAŞTI.

KARGO ŞU ANDA DENİZLİ AKTARMADA.

Aslında yukarıdaki bilgiden ben kargonun Denizli merkeze geldiğini ve şubeye doğru yolda olduğu bilgisini anlıyorum ama o ifade size göre başkaymış.

Saat 14.00 sularında alıcının Horozlu şubesine gidip sorması ve kargonun Afyon’da olduğunu öğrenmemiz sonucu, hem Mecidiyeköy şube hem Denizli merkez hem de 444 06 06 numaralı telefonunuzdan müşteri hizmetlerine durumu sorduk. Horozlu ve Denizli şubesi müş. hiz.’ne yönlendirdi. 14.58′de aradığım 444 06 06 numaralı telefonunuza cevap veren Kadriye Hanım’ın lakayıt tavrı ve cevapları ise tam bir fiyaskoydu. Kargonun Afyon’da olduğunu ve pazartesinden önce kargonun gitmeyeceğini söyledi. Bugün yarım gün ve saat 3′e kadar çalışıldığı için kargonun Afyon’da kaldığını herhangi bir çözümü olmayacağını, dilersem şikayetimi pazartesi iletebileceğimi söyledi. Kayıtlarınıza bakarsanız, müşteriyi ne kadar önemsediğini ve herhangi bir yardımda bulunmaya çalışmadığını dinleyebilirsiniz. Ben aracın tam olarak noktasını ve aracın ne durumda olduğunu sorduğumda bana sadece sitenizde gördüğüm bilgiyi iletti. Tabi ki bu bilgi beni tatmin etmedi.

Saat 15.10 sularında arayıp, ardından 15 sonra uğradığım Mecidiyeköy şubeden Afyon’daki konumunu ve bir şekilde kargonun alıcıya teslimi konusunda yardım istedim. Sağolsunlar, yardımcı olmaya çalıştılar, bölge müdürlüğünden yetkili birileriyle görüşüp durumu izah ettiler. Kargonun Afyon Aktarma Merkezi’nde olduğunu ve oranın bilgisini verdiler. Kadriye Hanım’ın dediğinden farklı olarak, Afyon’daki merkezin bugün yarım gün saat 5′e kadar çalıştıklarının bilgisini aldım. Ayrıca merkezin telefonunu alarak direk kendim ulaşmaya çalıştım. Afyon’daki yetkili kişinin toplantıda olması sebebi ile ona ulaşamadık. Kargonun mutlaka ama mutlaka gün içerisinde “ulaşmak zorunda olması”ndan ötürü gerekirse başka bir kargo firması veya herhangi bir otobüs firması ile gönderilmesini talep ettim. Bunun için 16.40 sularında aradığımda aktarma merkezinden Seyfettin Bey ile görüştüm. Kendisi önce bugün araç kalmadığı için kargonun gitmeyeceğini, daha sonra talebim üzerine bunun için otobüs firmaları ile görüştüğünü ancak daha önce yaşadıkları bir olaydan ötürü kargoyu kabul etmediklerini söyledi. 16.05′de “herhangi bir şekilde çözümü” için ikinci kez aradığım aradığım Seyfettin Bey, Bakırköy-Denizli hattındaki aracın arızası dolayısı ile geç kaldığını bunu eposta olarak tüm ilgili birimlere ilettiğini söyledi. Ancak bu ilgili birimleri nedense bir türlü öğrenemedim ve 444 06 06‘daki müş. hiz. çalışanı dahil kimsenin bu bilgiyi sormama rağmen bana iletmemesinden ötürü “inandırıcı” gelmedi. 16.38′de Mecidiyeköy şubenizin telefonla tekrar bildirdiği üzere bu teslimatın “maalesef” bugün olmayacağını pazartesi olacağı söylendi. Alıcı pazartesi günü gönderdiğim adreste olmayacağı için de bu kargonun tekrar gönderdiğim şubeye dönmesini talep etmek “zorunda kaldım”. Yani kendime kargo göndermiş oluyorum en az 5 günde ulaşacak ve üstüne 11 lira 4 kuruş ödediğim bir kargo! Şaka gibi.

Bekliyorum, kargoyu kaybetmeden çarşamba gününe kadar geri gönderebilecek misiniz diye de merak ediyorum.

Mecidiyeköy şubenizin çalışanlarına, yardım etmeye çalıştıkları için teşekkür ederim. Kargonun gidememesi konusunda emeği geçen tüm beceriksiz çalışanlarınıza da selam ederim.

Size işinizi öğretmem gerekirse:

1) Özellikle bulunduğunuz hizmet sektöründe, “müşteri her zaman haklıdır”. Müşterinizi dinlemeyi, onun için çözüm üretmeyi bilmek zorundasınız.
2) Bazı olaylara anında müdahale edip çözüme kavuşturmak zorundasınız.
3) Verdiğiniz sözü tutmak zorundasınız. Kargoyu verirken aldığım sözü geçtim, sizin 24 saatte ulaştıracağınızı iddia ettiğiniz sözden bahsediyorum. Sözünüzü yerine getirmek için gerekli şartları yaratmak zorundasınız.
4) Hadi bunları yapamıyorsunuz, en kötü biz hiçbir şeye garanti veremeyiz deyip bir sorun ya da gecikme olduğunda gönderen ve alıcıyı bilgilendirmek zorundasınız. Hadi mesaj atmayın, kontörünüz gitmesin de bari sitenizde yazın.

Not edin bunları bir kenara, çalışanlarınıza eğitim veriyorsanız, bunlardan bahsedersiniz. Bilmezsiniz belki ama bunlar önemli konular.

Ben bunları bilginiz olsun diye paylaştım. Yarın bir gün internette bu yazıya bir yerlerde denk gelebilirsiniz diye ilk bilen siz olun istedim.

Yolunuz açık ve benden uzak olsun.

İyi çalışmalar.

Tatilde şu hamakta olmak vardı şimdi ya daha o zamanlar gelmedi galiba

Bu yaz tatilim olmadı ama haftasonları falan geldik gittik İzmir’e ve de Salihli’ye. Bayram sayesinde de bir haftalık tatillimiz oldu hadi bakalım. Bu sürede bir Salihli yaparız. Çarşamba günü de Arcan’la büyüdüğümüz Simav’a gideceğiz. Bakalım Simav’ın ne kadarı kalmış. Gidince büyük ihtimalle üzüleceğim ama gitmeyi çok istiyorum. Uzun zamandır gidemiyorduk.

Tatil iyidir tatil candır…

Yazmaya da başladık iyi oldu bu tatil iyi Demek ki yazabilmek için zaman lazımmış Bak aklıma bir sürü yazı geliyor yazılacak. Hem teknik hem de İstanbul’da yaşamaya başladığımdan beri edindiğim bir sürü deneyim var aslında yazılası. Daha İYTE’de yaşanan yıllara güzel bir yazı çekmedik. Özyeğin’den de bahsetmek lazım. İzmir-İstanbul yazısı da yazacaktım ben ya daha…

Zaman yetmeyince ara ara geliyor  şu istek: bir gün neden 24 saat arkadaş bari düz hesap 30 olaydı!

İstanbul’da evden çıkıp, İzmir’den eve varmam otobüsle 10-11 saat iken uçakla 4,5-5 saate düşüyor. Sabiha Gökçen Havalimanı’nı tercih ediyorum daha çok. Çünkü genelde biletlerin daha ucuz olmasının yanında, Atatürk Havalimanı’na göre küçük olmasından dolayı uçakların rötarı da düşük ihtimal.

Atlıyorum uçağa İzmir’e geliyorum, atlıyorum İzban’a da 60 dk. da rahat rahat Karşıyaka’da evdeyim, misss Mis gibi derken bkz İzban yazısı

İyi ki uçaklar piyasa oldu da gelip gidebiliyoruz oraya buraya, kuş gibi…

İzmir’in raylı sistemle tanışması çok yakın zamanda başladı. Yakından kastım en fazla 10 sene oluyordur İzmir Metro’nun faaliyete geçişi. Yıllardır söylenen “Karşıyaka’ya metro gelecekmiş” istihbaratının(dedikodusu demek daha doğru olabilir gerçi) gerçekleşmesi ise 2011 yılını buldu.

Hatırlarım 2004 yılında üniversiteye hazırlanırken bu muhabbetler geçerdi. 2005 senesinde Karşıyaka’da her taraf kazılmaya başlandı ve dendi ki çabucak bitecek. Hatta F.Altay’a kadar uzatılacak olan metro ile birleşecek. Ben de 2005′te İYTE’yi kazanınca, yıkılmış olan Karşıyaka istasyonunu gördüğümde kafada şu düşünceler dönüyordu:

“Oha çok iyi lan bir sene hazırlık Alsancak’ta zaten vapurla giderim, öteki seneye de bu biter, metro ile Üçkuyular’a gider oradan İYTE dolmuşuna binerim!”

Çocuk aklı işte İYTE’ye girdik, mezun bile olduk o zamana bitti İZmir BANliyösü! Şimdilerde 1. senesi kutlanıyor. Ama İzmir’in en büyük, en iyi projelerinden biri olduğuna hiç şüphe yok. Bana göre, raylı sistem zaten medeniyetin en önemli ölçütlerinden biri. Bu kadar geç olması kötü de, geç olsun güç olmasın deyip İzmir’e yakıştığını söyleyelim. Zamanı belli, güzergahı belli, trafiğe takılmayan, trafik yaratmayan bir ulaşım aracından daha ne beklenir ki?

İzmir’de havaalanından şehir merkezine gelmek bir süre öncesine kadar baya dertliydi. Sadece Havaş ve özel araçla ulaşılabiliyordu. Belediye 200, 202, 204 gibi havaalanı seferlerini koyunca daha kolay oldu. Ancak hala saatte 1 sefer olması insanların baya beklemesine neden oluyor. İZBAN’ın havaalanı-Alsancak-Karşıyaka arasında çalışması ise her şeyi değiştirdi. Şimdilerde 12 dk.’ya düşen sefer sıklığıyla ulaşım çok çok rahat. Havaalanından Alsancak’a gitmek yaklaşık 30 dk. iken Karşıyaka’ya gitmek de 50 dk. Alsancak’a giriş çıkışta bir zaman kaybı söz konusu aslında, yoksa tek gidiş Karşıyaka-Alsancak 15 dk sürüyor. Otobüse göre bir artısı da ücreti. 95 kuruşa trenle gelirken, otobüs 3,50 lira alıyor. Ayrıca aktarmalı ulaşımdan(90 dk. içinde ücretsız sınırsız aktarma) otobüsle yararlanamazken trenle yararlanılabiliyor.

Trenler de gayet güzel, ferah, kullanışlı. Artık hemen hemen her yerdeki gibi ekranlar ve sesli sistem de hangi duraktasın bir sonraki durak nedir güzel güzel söylüyor. Gerçi İngilizce sürümlerinde biraz sıkıntı var gerçi Hatta İZBAN’ın İngilizce bilen eleman sorunu haberlere de konu olmuştu.

http://yurthaber.mynet.com/detay/izmir-haberleri/tcddde-ingilizce-bilen-yok-mu/30671

Cumaovasından – Aliağa kadar uzanan hatta şehri güneyden kuzeye dolaşmak çok rahat. Şimdi beklenti diğer aks olan Üçkuyular-Bornova metro hattının tamamlanmasında, yani kalan Üçyol-Üçkuyular arasındaki hattın bitirilmesinde. Ondan sonra İzmir’in önemli merkezlerine ulaşımın raylı sistemle olması projesi gerçekleşecek. Sonrasında ise bence önemli olan Otogar’a yapılacak olan bağlantı.  Planlarda bulunan sahil şeritlerinden tramvay geçişi, İYTE’ye kadar uzanacak olan raylı sistem ise şimdilik ufuk çizgisine bile yaklaşmamış görünüyor. Gerçi İYTE’ye teknokent yapılacak olursa muhtemelen o hatta ağırlık vereceklerdir. Yani en azından bence mantıklısı o olur tabi siyaset ve diğer işler işin içine girince bunları düşünen olmaz

Artılarından bahsettik de biraz da sıkıntılarından bahsedelim.

Duraklar gayet mantıklı aslında ya biraz çok olmuş o yüzden yavaş gidiyor. Yoksa havaalanından Karşıyaka’ya çok daha çabuk gelebilir. Belki aralara Aliağa-Çiğli-Karşıyaka-Alsancak-Havalimanı duraklı ekspres seferler yerleştirilebilir.

Bir de Halkapınar-Alsancak arasında ise neredeyse duracak gibi oluyor ki oradaki sıkıntıya bir anlam bulamadım. Sanırım banliyö ile olan aktarma noktasında hat değiştirirken bir sıkıntı var.

En önemli sıkıntısı ise sabah 5 gece 12 çalışması. 24 saat olması çok güzel olurdu da en azından biraz geç  seferlerin olması gerekirdi aslında. En kötü gece 1′e kadar çalışması gerekiyor bence.

Artıları ve eksileriyle  Cumhuriyet tarihinin en uzun şehir içi raylı sistem hattı olan İzban müthiş bir icat! Zamanında dört bir yanı demirağlarla donatılmış olduğu söylenen ülkemin(bkz. 10.  yıl marşı) bunları yenilemesi ve geliştirmesi, çağdaş toplumlar seviyesinde yaşayabilmek için şart.

Temennim odur ki metrobüsmüş, otobanmış yapılacağına yeni tren hatları, metro hatları yapılsın. İzmir, İstanbul arası 3,5 saatte otobandan gidileceğine yüksek hızlı trenle 2-3 saatte alınabilirdi belki de. Ama gerçekçi bakınca sadece temenni olarak kalacak gibi…

İZBAN Sefer Saatleri ve ayrıntılı bilgi : http://www.izban.com.tr/

Üstüne söylenebilecek bir şey yok ama altında anlatılmaya, anmaya değer çok güzel anılar var, onlardan da çok var aslında ya şimdi aklıma gelenleri not etmeliyim GÜNlüğüme.

Altı sene önce anneannemi kaybettiğimde çok üzülmüştüm.

İlk defa bir yakınımı, çok sevdiğim, dünyalar güzeli, dünyalar iyisi anneannemi kaybetmiştim. Dünyada ondan iyi bir insan yaşamamıştır, yaşamamaktadır benim gözümde ve o yüzden de çok üzmüştür gidişi. Her şey için “Olsun yavrum, siz iyi olun, affedici olun” derdi ve kolundaki bilezikleri ödünç verdiği insan tarafından dolandırılmasına rağmen onun arkasından laf etmeyecek kadar “fazla” iyi bir insandı. Ondan çok şey gördüm çok şey öğrendim. Sadece tatillerde bayramlarda gelebildiğim Salli‘de* keşke daha fazla birlikte olabilseydik. Ama iyi ki de ilk defa yalnız başıma Salli’ye geldiğimde anneannem ve dedemle Salli’nin meşhur odun köftesini, yemişiz bütün gün muhabbet etmişiz. Altı torunu içinde muhtemelen en çok benim ismimi karıştırırdı ya beni iyi bilir, çok da severdi. Dedemin şeker hastalığı icin “Gün, sen kaç yaşındasın? diye sorar, cevaplayınca da “Heh, dedenin şekeri de o yaşta” derdi, dünyalar tatlısı tombiş anneannem. Kiloları dert olup ayağı kırıldığında çok canı yanmış, çok üzülmüştü ya o yürüteciyle hayata tutunmaya devam etmişti. Dedemin içmesine kızar, “İçme ülen artık” derdi.  Ama o da bilirdi ki içilmeden durulmazdı. Bizim Kabazlı* insanı sanki doğar doğmaz anne sütüyle değil aslan sütüyle beslenir de öyle alışkanlık olur bizim oranın insanında. Babamın her zaman olduğu gibi soyduğu meyvelerin/sebzelerin yarısını kabukla çöpe bıraktığını görür, içi gider ama damadını sevdiğinden ve kızına da iyi baktığı için bir şey demezdi. Babam da anneannemi sever iyi anlaşırlardı. Hoş anneannemin sevmediği pek kimse de olmazdı zaten.

Anneannem böbreklerinin biriyle çok da fazla idare edemedi. Beni ÖSS‘ye sokacakken annemi emekli olmak durumunda bırakmıştı. Son kez hasta olup da canı çorba istediğinde “Divanın çorbası çok güzel oluyormuş bi kazan al gel” diyen annemi kırmayıp odun köfte ve çorba salonu olan Divan yerine pastane olan Diva‘dan ısrarla çorba isteyip rezil olmuştum ya o hengâmenin arasında herkese eğlence olmuştum. Bir yeşil gece günü bıraktı bizi, özellikle annemde derin yaralar açarak gitti… Biliyorum oradan görüyorsun duyuyorsun ya beni anneannem sana layık, senin gibi iyi bir torunun olmaya çalışıyor seni özleyen bu çocuk…

Benim anneannem olduğu gibi İbo‘muzun da babannesindiydi. Dedemin adaşı küçük İbo’nun yani… Aramızda sadece 4 yaş olması, en çok vakit geçirdiğim kuzenim olmasında galiba en önemli etkendi. İkimizin de tek çocuk olması, onunla abi-kardeş ilişkisini getiriyordu. Birlikte çok vakit geçirdik, bağda, dağda, şehirde, denizde… Ben çocuk, o bebekken çok vakit geçirdik birlikte. İzmir’e taşınınca da her yaz gelirdi, bir hafta on gün tatilimizi birlikte yapardık. Gerçi çoğu zamanımızı ikimizin de çok sevdiği bilgisayar oyunlarıyla harcardık! Ben üniversiteye başladığımdan itibaren çok daha az görüşebilir olduk. En son ne zaman görüştüğümüzü hatırlamıyor iken, Ege Üniversitesi’nde girdiğim 2009 Kasım ALES’inden sonra sınava birlikte girdiğimiz Şerife’nin Zebercet’ini(meşhur mavi Uno!) alıp  acilen Manisa’ya gitmek zorunda kalmıştım. O yolu nasıl gittiğimi de hatırlamıyorum. 18 yıllık bir hayat 1 günde solmuş, 1 hafta umut bağlatmıştı bize. Bir anda ne olduğunu anlayamadan elimizden kayıp gitti kardeşim. Ruhun şad olsun canım kardeşim…

Dedem, 35 plakalı turuncu Renault 12′si ile gezdirirdi hep ikimizi. Bazen bizi götürmez sadece kendi giderdi. “Dedeeee nereye gidiyorsun?” diye sorduğumuzda da hep “Amarıka’ya gidiyorum dede” derdi.

Küçükken gezdirmesi, oyuncak, yiyecek, içecek alması onu kahraman yapıyordu. O yaşlarda algı sadece bundan ibaretti çünkü. Daha sonra büyüdük, öğrendik. Dedemin yıllarca yaptığı köy muhtarlığı, çiftçilik ve ticaretten sonra ne kadar nüfuzlu biri olduğunu anladığımda, hayranlığım giderek artıyordu. Anneannemi kaybettikten sonra daha çok vakit geçirmeye başlamıştık. Haftasonları yanına gidiyorduk ve birçok hikayeyi bu zamanlarda dinledim. Hayatına dair birçok şeyi de bu sürede öğrendim. Bu sürede arkadaşlığa dönüştü ilişkimiz.

İlkokul’da çok zeki olduğu farkına varılıp 4. sınıftan sonra -nasıl bir sistem olduğunu hala anlamadıysam da- eğitimine üniversite seviyesinden devam etme fırsatı babası tarafından engellenmiş, ilkokulu bitirdikten sonra çiftçilik, çobanlık yaparak hayatına devam etmiş. 14 yaşında evlenip hayatın yükünü üzerine aldıktan sonra uzun süren askerlik macerası başlamış.  Komutanlarına kendini sevdirip “kanka” olduktan sonra kıyak bir askerlik geçirmiş. Ardından köyüne dönüp, bağ, bahçeyle, hayvanlarla uğraşmış, köyün muhtarlığını yapmış.  Yaptığı her şeyle insanların gönlünü kazanmış, kimseye “yamuk” yapmamış. İstanbul’a ürün satmaya gelmiş, geldiği bir vakitte “Barış Manço” ile karşılaşmış, ilk başta tanımamış “Kim ülen bu uzun saçlı, garip bıyıklı” demiş, sonradan öğrenmiş. Güney kıyılarına inmiş portakal ticareti için. İzmir’e gitmiş, İzmir Fuarı’na çocuklarını gezdirmeye götürmüş. Ticarette, kimi zaman kazık yemiş. Yıllar sonra ticareti oğullarına bırakmış. Yıllarca hobisi olan avcılıkla ilgilenmiş. Oradan da onlarca arkadaşı ve hikayesi olmuş. Hala vurduklarından doldurulmuş olan ördekler durur bir kenarlarda. En akıllı köpeklerini avcılık yaparken beslemiş. Hatırlarım, küçükken dünya akıllısı bir “Kont”umuz vardı dedemin bağında.

İşte böyle dolu dolu bir hayat…

Ben ilkokuldayken bana çarpım tablosunu sorardı, hemen cevap veremeyince de kızardı. Bir gün masada “3 kere 3 buçuk?” diye sorunca kalakalmıştım. Çünkü ezberci eğitimin çarpım tablosunda yoktu ve düşünüp işlemi kafadan yapmam gerekmişti! Bir süre geçip de “10 buçuk!” deyince “Hemen cevap vereceksin çok geç söyledin dede!” demişti. O gün benim çarpım tabloma bir satır daha eklenmişti.

Çok gazete okuyan biriydi. Her gece yatmadan önce, gündüz haberlerini okuduğu gazetenin geri kalan yazılarını okurdu. Haberleri takip eder, köşe yazılarının hepsini okurdu. Bu sayede gündemi takip eder, her zaman bir konu hakkında yorum yapabilirdi. Zaten çok zeki ve akıllı birisiydi, okumaya da meraklı ve istekli olması da onu memleketteki en kültürlü insanlardan biri yapıyordu. Herkesin danıştığı, danışabileceği bir çınardı.

Anneannemin 66 yıllık hayat arkadaşı, onsuz 6 sene daha yaşadı. Dile kolay 66 sene… Ülkede insanların ömürleri o kadar sürmezken, 66 senelik evlilik… Ondan sonra, hep kendi işini görebildi. Sadece şekeri dert oldu. Yetiştirdiği güzel üzümlerden doya doya yiyemedi, bize aldığı dondurmalardan sadece tadabildi, “üzüm suyu“ndan mahrum kaldı… Ama takdire şayan bir şekilde kendine baktı. Sigarayı bıraktı, alkolü bıraktı, ilaçlarını düzgün aldı. Arada kaçamaklar yaptığını farkettiğimizde ise annemle “papaz” oldu. Ama sonucu olarak insüline başlaması kendisi için zorluk yarattı. Hayatının sonuna kadar iğnelerle yaşaması gerekti.

Bir buçuk iki ay kadar önce Salihli’ye gittiğimde bağa birlikte gidelim diye çok ısrar etmiştim. Sıcak olduğu  için gelmeyip biz döndüğümüzde pişman olduğunu görünce üzülmüştüm, kendi de üzülmüştü. Sonra hayatta kabul etmez dediğimiz İzmir’e gelmek konusunda kendisini mecbur hissetmişti ve gelmişti. Her şey güzel giderken birden hastanede olduğu haberini aldım. İki hafta kaldığı hastaneden eve çıktıktan birkaç gün sonra da bizi bıraktı… Birdenbire oldu her şey birdenbire…

Çok sevdim ben seni dedem. Şükürler olsun ki senin gibi bir dedenin torunu olarak yaşıyorum. Senin gibi birini de tanıdığım için çok mutluyum. Anneme kıyak geçip, okutabildiğin için de çok teşekkür ederim. Huzur içinde uyu… Amerika’ya da selam söyle dede, e mi?

Fotoğraf 2009 Mayısından.Belçika’ya gitmeden önceki memleket turundan. Annem ve dedemle güzel bir hatıra…

Şimdi olay içimdeki yazma isteğini kaybetmeden yeni yazılar yazabilmekte!

Yine yeni yeniden “e-günlük”ü canlandırma vakti…

YAZIYI TAMAMLAYAMADIM ANCAK TERCİH DÖNEMİNE YETİŞTİRMEK İÇİN BU HALİYLE KOYUYORUM. EKSİKLER TAMAMLANACAK. BİR DE ELEKTRONİK VE HABERLEŞME MÜHENDİSLİĞİ YAZISI EKLENECEK. SORULARINIZ İÇİN YORUM YAPABİLİRSİNİZ.

Bugüne kadar iyte.net te olsun, burada günlüğümde olsun, tercih etmek veya bilgi almak isteyenlerden gelen epostalara cevap olsun, sosyal ağlar olsun, İYTE hakkında çok şey söyledim,yazdım. Bunları yeni bilgilerle ve deneyimlerle harmanlayıp, derli toplu bir şekilde not etmek istiyorum.

İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü,1992 yılında lisansüstü eğitim amacı ile kurulmuş, İzmir’in 3. devlet üniversitesidir. Türkiye’deki iki enstitüden biridir (diğeri için bakınız Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü). 1998 yılından beri lisans eğitimi vermekte olup, yerleşkesiGülbahçe, Urla’da, biraz dağın başında, biraz deniz kıyısında, biraz Çeşme’ye yakın biraz İzmir’e uzak bir yerdedir.

Öncelikle enstitü nedir konusuna değineyim. Zira, her İYTE’linin hayatının herhangi bir alanında karşılaşma ihtimali olan ”İYTE, Ege’ye mi bağlı yoksa Dokuz Eylül’e mi” ya da”Sizin üniversite özel mi” ya da ”2 yıllık mıydı ya senin bölüm” gibi sorulara açıklık getirmek gerek.

Enstitü modeli yurtdışından örnek alınmış ve özel bir yasa ile Türkiye’de iki yerde uygulamaya konmuş bir model. Bu modelin dünyada en bilinir örneği Massachusetts Institute of Technology, kısaca MIT. Zaten İYTE’nin de İngilizce ismi İzmir Institute of Technology. Türkiye’de de enstitüler yasal olarak üretim iznine sahipler. Üretim derken, teknoloji üretmek, Ar-Ge ve laboratuvar çalışmalarına önem verip, araştırma yapılmasını sağlamak. Kuruluş amacı ve avantajı bu.

— İYTE LOGO —

İYTE için İzmir’in teknik üniversitesi demek doğru olur. Çünkü sadece sayısal bölümler -tıp fakültesi hariç- bulunmakta. Aslında bu yüzden ismi İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü değil de İzmir Teknik Üniversitesi olsa bugün çok daha iyi yerlerde olabilirdi, hem taban puanları açısından hem de prestiji açısından. Şimdi sırf isimden dolayı insanlara iki paragraf önceki soruları açıklamaktan yoruluyor sevgili İYTE’liler. O soruları sabırla, sükunetle bir kez daha cevaplayalım:

İYTE, İzmir’in üçüncü devlet üniversitesidir, Ege Üniversitesi veya Dokuz Eylül Üniversitesi’ne bağlı değildir. İYTE’de dört(4) yıllık lisans bölümleri bulunmaktadır, iki(2) yıllık önlisans bölümleri bulunmamaktadır.

YERLEŞKE

— KAMPÜS FOTOĞRAFI —

Yerleşkesi Urla’nın Gülbahçe Köyü’nde dağın eteğinde, denizin yamacında bulunuyor. 30 000 dönümlük yerleşke arazisi Gülbahçe Köyü’nü kapsarken, Çeşme’ye doğru Barbaros Köyü’ne kadar devam ediyor.

— GOOGLE HARİTA —

Yerleşkenin çok büyük olmasından ve üniversitenin yeni kurulmuş olmasından dolayı az bina bulunuyor ve binalar arası büyük -biraz da çorak- boşluklar görünüyor. Bu boşluklar, dışarıdan bakıldığında üniversite havasından uzaklaştırıyor yerleşkeyi.  Sürekli yapılan inşaat çalışmaları ile bu boşluklar doldurulmaya devam ediliyor. İYTE’de geçirdiğim 5 sene içerisinde yapılan binaların her biri bir “butik üniversite” (İstanbul’da tek binaya sıkışmış özel üniversiteler için uydurduğum laf) olabilecek büyüklükte. “Üniversite dediğinde çim olur yayılırsın arkadaş” diyerek gelen/gelmeyi düşününler için burası bir üniversite değil. Çevre düzenlemeleri yavaş yavaş yapılsa da, binaların yapımından sonra ancak daha anlamlı olacaktır diye düşünüyorum. Yerleşke o açıdan zayıf.

— YERLEŞKE FOTOĞRAF —

Öte yandan trafik gürültüsü olmayan, sessiz sakin, İYTE rüzgarları sebebiyle çoğu zaman serin,  çalışma yapmak için uygun bir yerleşke.

Yerleşke ve civarında sosyal hayat zayıf not alıyor istisnasız herkesten. Civarda iki üç kafe bulunmakta ki bunlardan Calipso Cafe baskın durumda. Çünkü en kaliteli kafe orası. Bahçesi olsun, içerisi olsun, haftada bir iki canlı müzik olsun, yemeklerin kalitesi olsun diğerlerinden çok daha iyi durumda. Aslında bu tekel durumu öğrenci açısından pek iyi değil. Çünkü bu biraz fiyatlara da yansıyor. Yani köyde de olsanız Alsancak fiyatlarını ödüyorsunuz.

BARINMA

Barınma için ilk seçenek yerleşke içindeki Urla KYK Yurdu.

Urla KYK Yurdu

Kapasitesi küçük olduğundan (688) her sene kayıt yaptıran 500 kişi için yeterli değil. Bu yüzden girmek için şanslı olmak gerek. Türkiye’de birçok yurt gördüm ve rahatlıkla diyebilirim ki Urla KYK yurdu gibisi yok. 2010 yılı itibariyle 114 TL ücretinin yaklaşık 80 TL’si yemek fişi olarak geri veriliyor. İki katlı 8 odalı blokların iki kişilik odalarında çalışma masası, banyo, tuvalet ve mutfak tezgahı bulunuyor. Odalarda buzdolabı olduğunu da eklemek gerek. Sosyal tesislerinde, kırtasiye, çamaşırhane, bilardo salonu, internet kafe, erkek berberi, bayan kuaförü bulunmakta. Yurda girişler bu sene parmak izi sistemiyle oldu. Gerekmese de çok güvenlikli çok

Deniz manzaralı odamı, A19/6′yı, özledim bak şimdiden

Daha fazla bilgi için http://kykurla.iyte.org adresine bakılabilir.

İkinci seçenek Gülbahçe’de kalmak. Apartlarda kalan, eve çıkan arkadaşlar vardı. Yazlıklarda kalan arkadaşlar da vardı. Kiraların 300-500 TL aralığında olduğunu duymuştum. Okula yürüyerek gelinebiliyor, ya da dolmuş kullanılabiliyor. Yol masrafı ve zaman kaybı yok denebilir. Ama köyde yapılabilecek çok bir seçenek olmadığı için çok iyi bir seçenek değil gibi.

Üçüncü seçenek Urla’da kalmak. Urla’da kalmak mantıklı bence. 15 dk.da bir dolmuş var. 10dk. falan sürüyor yolculuk. Yol ücreti de 1 lira. Çok farkı yok aslında köyden. Kiralar biraz fazla olabilir onu bilemiyorum. Ama sonuçta İzmir’e ulaşmak daha kolay, market var, pazar var, berber var, terzi var… Yaşam alanı sonuçta, her türlü işini rahat görebilirsin. Göremedin mi atla git İzmir’e. Yurt olmasam benim tercihim Urla’dan yana olurdu.

Dördüncü seçenek Üçkuyular’da kalmak. Burası yaşam kalitesi olarak en iyi ancak ulaşım süresi ve masrafları artıyor. Kalma masrafı da diğer seçeneklere nispeten daha pahalı. Ama sonuçta İzmir’de kalınmış oluyor bu durumda ve her şey elinin altında. Para sıkıntın yoksa, yolu dert etmezsen Üçkuyular’dan çık, alışverişini Balçova Kipa’dan yap, sinemana git, tiyatrona git, Alsancak’a geç Kıbrıs Şehitleri’ne ak… Seçenek çok.

Benim bildiğim yakınlarda özel yurt yok ancak ilanları dolaşmaktaydı bir ara. Bilgi ve reklamlar için iyte.net e bakınız.

ULAŞIM

İYTE, İzmir il sınırları içinde olmasına karşın, Manisa Celal Bayar Üniversitesi İYTE’ye göre İzmir’e daha yakın. Otoyol olması sebebiyle özel araçla çabuk varmak mümkün ancak toplu ulaşım için Üçkuyular’a ulaşmak gerekiyor. Buradan ESHOT hattı olarak 736 numaralı İYTE-F.ALTAY otobüsü ve semt garajından İYTE dolmuşları çalışmakta. Urla’dan ulaşım içinse 737 numaralı otobüs hattı ve Çeşmealtı-Urla-İYTE dolmuşları var.

— ESHOT SAATLERİ ve DOLMUŞ SAATLERİ—

Arabayla Karşıyaka’dan İYTE’ye otoyol kullanarak varmak yaklaşık 1 saat sürüyor. Ancak toplu taşıma ile varmak 2 buçuk saati bulabiliyor. Ben de Karşıyaka’da oturduğum için örnek olarak bunu veriyorum tabi. Hatta biraz daha örnekleyici olalım. Karşıyaka’dan İYTE’ye gitmek için seçenekler mümkün.

En az tercih ettiğim seçenek:

1) Karşıyaka İskeleden 300 veya 600 numaralı otobüse binip Üçkuyular’daki askeriyenin önünde inip bir(60 dk) 150-200 metre kadar yürüyüp semt garajına ulaşmak yaklaşık 70 dk. ve öğrenci kentkartı ile 85 kuruş. Buradan da İYTE dolmuşu ile yerleşkeye varmak (45-50 dk), beklemeler hariç ortalama 120 dk. sürüyor ve 3,85 liraya mal oluyor.

Genelde tercih ettiğim seçenek:

2) Karşıyaka İskeleden vapurla/otobüsle (121 veya 361) Alsancak’a/Pasaport’a ya da Konak’a geçip oradan 8/169/269/554 gibi Narlıdere-Güzelbahçe-Balçova yani aslında Üçkuyular istikametine gidecek bir otobüse binip semt garajına ulaşmak ve İYTE dolmuşu ile yerleşkeye varmak (45-50 dk), beklemeler hariç ortalama 120 dk. sürüyor ve 3,85 liraya mal oluyor.

İzmir’de otobüsten çok vapur/feribot ya da metro kullanmayı tercih ediyorum mümkün olduğunca. Çünkü metro 5-10 dk. da bir var, vapurun saatleri belli. Otobüsler ise yarım saat bile beklenebiliyor. O yüzden vapur ile karşıya geçmek daha mantıklı ve hatta daha keyifli.

Feribot saatini denk getirebilirsem tercih ettiğim, 30 dk.lık feribot kısmı ile en keyifli yolculuğun olduğu seçenek:

3) Karşıyaka’dan Bostanlı iskeleye otobüsle gidip(10-15 dk.) (ya da bazen yürüyerek bile olabilir), saatte bir olan feribotla Üçkuyulara geçip(30 dk), indiğin yerden seni bekleyen en öndeki belediye otobüsüne binip(5 dk) ilk durakta inerek semt garajına ulaşmak ve oradan İYTE dolmuşu ile yerleşkeye varmak (45-50 dk), beklemeler hariç ortalama 100 dk. sürüyor. Yolculuğun bedeli ise öğrenci için 85 kuruş otobüs+feribot+otobüs ücreti (İzmir’de 90 dk içinde ücretsiz 3 aktarma yapabiliyorsunuz) ve 3 lira dolmuş ücreti toplam 3,85 lira. Bence saatlerini ayarlamak kolay ve bekleme ihtimali en az olan seçenek bu.

Herhalükarda İzmir’den İYTE’ye gitmek 3,85 lira ve Üçkuyular’da oturmuyorsan eğer en az 90 dk(bir buçuk saat). Özel aracın varsa tabi bunu 40-50 dk.ya kadar düşürebilirsin .

Bir diğer seçenek de okul servisleri. Servisler ile daha çabuk varılabiliyor (Karşıyaka-İYTE 1 saat 15 dk.) ancak hiç servis kullanmadım ama kullananların da çok memnun olmadığı biliniyor (ücret/kalite açısından). Servis otobüsler çok eski onu dışarıdan da görebiliyoruz, 5 gün gitsen de gitmesen de aynı ücreti ödüyorsun gibi sorunlardan bahsediliyor her sene. iyte.net te bunun hakkında çok başlık vardır.

İYTE PROJELERİ

10 sene sonra da gerçekleşse, bilgisi bile heyecanlandıran projeleri var İYTE’nin. Aslında yeni doğan bir çocuğun büyümesini görmek gibi. İYTE’nin çocukluğunda denk geldi bizim zamanımız ancak İYTE çabuk büyüyüp adam olacak. Çabuk derken 6-7 seneyi bulacak yine

İYTE Arena projesi en yakın tarihli proje.

— İYTE ARENA ÇİZİM —

Teknokent projesi ise tam bir ütopya gibi görünmekteydi son zamana kadar.

— TEKNOKENT SOPHIA —

Marina projesi de beni heyecanlandıran diğer bir proje.

— MARİNA FOTO —

Uzun uzun konuştuk, bir sürü şey anlattık şimdi de İYTE’yi tercih etmek isteyen gençlere artıları eksileri sıralayalım. “Özet geç lan bip!” diyenlere…

— ARTILARI / EKSİLERİ MADDELERİ EKLENECEK —

İYTE’nin en iyi bölümleri Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği, Kimya Mühendisliği, Mimarlık, Moleküler Biyoloji ve Genetik. Bu bölümler gözü kapalı tercih listesine yazılabilir. Diğer bölümler için bölümden hocalarla, araştırma görevlileri ile ve hatta öğrenciler ile iletişim kurulabilir, yani kurun.

İYTE Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği benim ilk tercihimdi ve genel olarak tercihimden çok memnun 5 sene geçirdim. Özellikle hazırlık senesi lezizdi, 4 senelik eğitimimden de memnun olarak mezun oldum. İYTE EHM ve mezuniyete uzanan yoldaki maceralarımı da yazmaktayım bir yandan.

İYTE Basın ve Halkla İlişkiler bölümünün hazırladığı video da İYTE’yi tanıtmak adına çok başarılı bir çalışma olmuş.  Televizyonda program kapanırken “VTR girerek kapatıyoruz” diyorlar ya onun gibi şey ettik biraz Videolarla yazımızın sonuna geldik. Yayında ve yapımda emeği geçen arkadaşlarım adına esen kalın efenim

— İYTE VİDEO TÜRKÇE —

http://basinvehalklailiskiler.iyte.edu.tr/iytetanitimfilmi

— İYTE VİDEO İNGİLİZCE —

— İYTE TANITIM KİTAPÇIKLARI—

TÜRKÇE

ftp://ftp.iyte.edu.tr/tanitim/halklailiskiler2010/iytektlgTR.pdf

İNGİLİZCE

ftp://ftp.iyte.edu.tr/tanitim/halklailiskiler2010/iytektlgING.pdf

Konuşma İşleme

Belki de ileride çalışacağım alan üzerine bir şeyler yazmanın vakti geldi. Hem Konuşma İşleme(Speech Processing) ders notlarımızı burada tutarız, hem de öğrendiklerimizi ve yaptıklarımızı paylaşmış oluruz. Türkçe yazıp, İngilizce terimleri parantez içinde belirtmeyi uygun gördüm.

Konuşma İşlemenin kullanım alanları arasında yazılan metni okuma(text-to-speech, TTS), konuşma tanıma(voice recognition), güvenlik amaçlı konuşmacı doğrulama(voice verification), ses dönüştürme(voice conversion) gibi uygulamalar bulunuyor. Günümüzde hala çoğunluğu araştırma ve geliştirme sürecinde olsa da piyasada çok fazla ürün bulunmakta. Birçok uygulamaya yavaş yavaş ilave edilen bu alan, geleceğin teknolojilerinde de sıkça kullanılacak.

Mesela şu an, bilgisayarınızdan müzik dinlerken sesi yükseltmesini “rica edebiliyor”, Word’ü açıp İngilizce bir metin okuduğunuzda yazıya dökebiliyor ya da 2012 filminde gördüğümüz üzere Bentley otomobilinizi anahtarla değil “Engine Start!” komutuyla çalıştırabiliyorken, “akıllı ev”lerle yapmak istediğimiz her şeyi sesimizle kontrol edebiliyor olacağız.

Bunların işin magazinsel kısmı tabi. Bunların yanında konuşma işleme uygulamalarının ürünlerini konuşma bozukluklarını incelemede kullanan doktorlar da mevcut.

Konuşma işleme alanında yapılan çalışmaların çoğu Türkçe değil. Türkiye’de bu konuda gerçekten çalışma yapanların sayısı da iki elin parmaklarını geçmez sanırım ki o kişilerden biri, geçen dönemki tez danışmanım, bu dönem Konuşma İşleme dersini aldığım Barış Bozkurt‘tur. Kendisi olur da okursa ve yanlış bir şeyler bulursa ne yaparım bilmem

Ders notlarımızı ve öğrendiğimiz teknik bilgileri paylaşalım.

KONUŞMA İLETİŞİMİ (SPEECH COMMUNICATION)

Konuşma, TDK’deki temel anlamıyla bir dilin kelimeleriyle düşünceyi sözlü olarak anlatmak işi.

Konuşma İletişimi

Konuşma iletişiminde ise hem konuşma hem de dinleme kısmı bulunuyor.Bu iş öncelikli olarak beyinde başlar. Beyninizde söylemek istediklerinize dair bir düşünce oluşturduktan sonra bu hareket sinir sistemi vasıtasıyla kas sistemine iletilir. Kas sistemi sayesinde de konuşmacı, havadaki moleküllerini sıkıştırıp rahat bırakarak ses dalgalarını oluşturur. Oluşturulan ses dalgaları dinleyicinin kulağına gittiğinde de önce kas sistemi ardından da sinir sistemi ile algılama gerçekleşir.

Duyma sistemi tek bir amaca yöneliktir. Ancak konuşmayı oluşturan organlar sadece konuşma sistemi için kullanılmazlar. Yemek yerken ağzımı, koku alırken burnumuzu ve nefes alırken her iki organımızı da kullanırız. O yüzden ek bilgiler mimikler ve jestlerle tamamlanır.

İnsan kulağı 16-20000 Hz arasına duyarlıdır. Konuşmada ise kullanılan organların sınırlarından dolayı genel bir konuşma iletişimi 7-8 kHz. bant genişliğine sahiptir.

VÜCUT YAPISI VE FİZYOLOJİ (ANATOMY and PHYSIOLOGY)

İnsan Anatomisi

İnsan anatomisinde, akciğerler(lungs), nefes borusu(trachea/windpipe), gırtlak(larynx), boğaz ( pharingeal/throat), ağız boşluğu(buccal cavity), burun boşluğu(nasal cavity) gibi elemanlar konuşmayı sağlar.

Sesler iki yol sayesinde oluşturulur:  Ses yolu (vocal tract) ve geniz yolu(nasal tract). Bu yollar bir nevi akustik bir tüp olarak kabul edilir.

Ses Yolu gırtlaktan dudaklara kadar olan yola denir.  Çoğu sesin çıkarken kullandığı bu yoldur. Ortalama olarak, yetişkin bir erkekte 17 cm, yetişkin bir kadında 14 cm ve bir çocukta 10 cm. olur. Buradan da tahmin edilebileceği gibi ağız yolunun uzunluğu sesin kalınlığını etkiler. Ağız yolunun kapladığı alan 0 ila 20 cm^2 aralığında, değişik seslerin oluşmasını sağlar.

Geniz Yolu yumuşak damak(velum)’tan burun deliği(nostrils of nose)’ne kadar olan yoldur. Nazal sesler(konuşurken burundan da nefes verilen) -m,n gibi- bu yoldan çıkar.

Başlangıcı yaptık. Yazılarımın devamı gelecek Bundan sonra konu anlatımının yanında, Matlab uygulamalarını da anlatacağım.